ClientUSA
LocationOosterwolde, The Netherlands
CategoryLiving Room
Year2014

استاد حبیب الله بدیعی

یکی از بزرگترین اساتید موسیقی سنتی ایران حبیب الله بدیعی . کسی که وقتی دست به آرشۀ ویولن می بره دل هر اهل هنری رو به لرزه در میآره ...

بیوگرافی:
استاد حبیب الله بدیعی موسیقیدان برجسته ایرانی، آهنگساز و ویلونیست، فرزند على محمد، به تاریخ 4 فروردین 1312 در سرزمین اسپهبدان، استان هنرپرور مازندران در شهرستان سوادکوه روستای زیبای ازانده در خانواده ای هنر دوست به دنیا

آمد . پدر وی از مالکان منطقه بوده و دوتار می نواخت. دوساله بود که خانواده اش به ساری نقل مکان کرد. کشش و علاقه وی به موسیقی از دوران خردسالی همگان را شگفت زده کرده بود.
بدیعى در گفتگو با شاپور بهروزى در مرداد 1366 می گوید :
"شش ساله بودم. یک گرامافون کوک قدیمى در طبقه ى بالاى منزل داشتیم. تعداد زیادى از صفحات قمر و بدیع زاده و تاج اصفهانى و ویلون صبا از جمله قطعه ى زنگ شتر استاد در میان این صفحات بود. بیشتر اوقات پنهانى به طبقۀ فوقانى مى رفتم و دور از چشم اغیار به این صفحات گوش مى دادم و شیدا و مسحور نواهاى سحر انگیز آن مى شدم. البته دلباختگى این نوع موسیقى نسبتا سنگین با سن کمى که داشتم هیچگونه تناسبى نداشت."
برادر بزرگ حبیب براى خود ویلونى تهیه کرده و نزد یک نوازندۀ ارمنى به فراگرفتن ویلون مشغول مى شود ولى بعد از دو سال خسته شده و نواختن ویلون را ترک مى کند. حبیب گهگاهى بدون اجازه و دور از چشم برادر مشتاقانه دستى به آرشۀ ویلون برده و نغمات دلنشینى به گوش مى رساند.این عمل از دید برادر مکتوم نماند و وقتى علاقۀ شدید او را نسبت به موسیقى مى بیند ویلون را به او هدیه مى کند.
بدیعى دو سال اول ابتدایى را در سارى گذراند، و پس از آن به تهران رفته و در مدرسه پانزده بهمن تحصیلات خود را پى گیرى کرد. پس از پایان تحصیلات متوسطه، در رشته زمین شناسی دانشگاه تهران ادامه تحصیل داده و موفق به اخذ لیسانس می گردد. از سال 1326 نزد دکتر لطف الله مفخم پایان (به مدت سه سال ) و استاد صبا (به مدت دو سال) آموزش ویلون می بیند و یک سال هم نزد چینگوزیان از ارامنه قفقاز به آموزش موسیقی کلاسیک می پردازد.
دکتر عزیزالله بیات به یاد مى آورد که در مصاحبه اى تلویزیونى از استاد صبا پرسیدند قوى ترین شاگردتان کیست؟ و استاد در نهایت حیا و فروتنى گفتند که مردم باید بهترین را تشخیص دهند. بیات از پاسخ استاد قانع نشد و در جلسه اى خصوصى همین سؤال را از او مى پرسد و استاد صبا مى گوید: حبیب الله بدیعى .
بعداز فوت صبا رادیو تصمم گرفت برای بزرگداشت استاد، اثر معروف وی "زنگ شتر" را پخش کند، اما نسخه ضبط شده ای از قطعه ای در دست نبود. تصمیم گرفته شد چند نفر از شاگردان مرحوم استاد این قطعه ى "زنگ شتر" را بنوازند، و قطعه اى که پذیرفته شد و حتى به نام استاد صبا از رادیو پخش شد قطعه اى بود که حبیب اله بدیعى نواخته بود.
حبیب الله بدیعى در نواختن دستگاه ها و گوشه هاى آواز، قدرت و توانایى قابل ملاحظه اى داشته و در آهنگسازى و نوازندگى داراى سبک خاصى بود. که هر یک از آثار وی از شیوایى و لطافت کم نظیرى برخوردار است. وقتى احساس مى کرد تکرار نغمات و گوشه ها ممکن است براى شنونده کسالت آور باشد، به قطعه اى ضربى روى مى آورد که موجب تنوع و مبین قدرت نوازندگى اش گردد ، به طورى که بسیارى از اهل فن معتقدند سولوى مشهور او که در دستگاه شور نواخته شده به ملاحت و عظمت تمامى دریاى مازندران ، زادگاهش مى باشد و شنونده را در الهام و رؤیاهاى دور و دراز فرو مى برد.
بدیعی از سال 1329به عنوان تکنواز با بر نامه موسیقى ارتش همکارى کرد. و سال بعد بود که که رسما وارد ارکستر ابراهیم منصورى شد. وى در سال 1331 در فیلم "ولگرد" صداى قوامى و شمس را با ویولن همراهى کرد. در جریان ساختن فیلم ولگرد بود که با هنرمند پرآوازه گیلانی (خواننده نرگس شیراز و کاکوله و...) بانو شمس آشنا گشته و پس از مدتی با هم ازدواج میکنند. سال 1333 ارکستر شماره شش رادیو را بنیان گذاشت که شمس در آن هنرنمایی می کرد. این ارکستربه رهبری وی تا سال 1336 شب های جمعه در رادیو برنامه داشت. سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا سرپرست برنامۀ گلها، کار خود را در این برنامه با خوانندگانى چون : بنان، حسین قوامى، گلپایگانى، محمودى خوانسارى، مرضیه، الهه، پوران، دلکش، رویا و شجریان آغاز کرد. سال 1343 به عضویت شورای موسیقی رادیو انتخاب شد، از سال 1346 تا 1351 ریاست اداره موسیقی رادیو را به عهده داشت. سال 1458 به عضویت شورای واحد موسیقی درآمد که به غیر از او مرتضى حنانه، على تجویدى و حسینعلى ملاح هم در آن عضو بودند. بدیعی رهبری ارکسترهای 2، 4 و 6 و ارکستر باربد و نکیسا را هم به عهده داشت.
حبیب الله بدیعی در سال های آخر زندگی به علت بیماری نمی توانست از آرشه جادویی خود استفاده کند و به قول استاد ضرب و تنبک جهانگیر ملک که بدیعی را بهترین دوست خود می دانست با غروب زندگی این استاد بزرگ موسیقی ایران، حیات هنری او و دیگر دوستانش نیز به زوال کشیده شد. بدیعی در سال 1371 بر اثر بیماری قلبی درگذشت و در جوار امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد اما نامش براى همیشه در عرصه هنر زنده خواهد ماند. از وی بیش از دویست قطعه در دستگاه های مختلف موسیقی سنتی به جای مانده است

 

  • H Badii html